Museum – Winterbanden – Boeket

Boeket gekocht en nu hup, vlug naar zijn afspraak. Het weer is een beetje onbestendig en hier en daar kan het verraderlijk glad zijn, maar gelukkig liggen de winterbanden nog onder zijn auto. Om tien voor elf parkeert hij zijn auto in de buurt van het museum. George loopt er snel heen en kijkt of zijn ‘blind date’ Esther al voor de deur staat.

Het is weer eens wat anders dan een café of restaurant en dat vindt hij een hele verademing. Esther stelde zelf voor om naar Nemo in Amsterdam te gaan en hij was blij iets actiefs te kunnen gaan doen, in plaats van altijd maar dat kletsen en koffiedrinken. Maar de tijd verstrijkt en na een half uur wachten is er nog geen spoor van zijn afspraak. Verkleumd gaat George maar eens binnen kijken om te zien of ze daar is en in elk geval om een beetje op te warmen.

Hij ziet vooral kinderen rondrennen en er is een aangrenzend restaurantje Aan een tafel zit een vrouw alleen. Ze tikt juist op dat moment iets in op haar telefoon en hij voelt die van hem trillen in zijn zak. “Waar blijf je nou George? Ik zit al een half uur met koffie in het cafeetje bij Nemo op je te wachten”…

Zon -Kinderen – Veilig

De zon staat al hoog aan de hemel wanneer Katy wakker wordt en zich omdraait en recht in het gezicht kijkt van René. Oh jee, wat is er nou gebeurd? Het was gisteren bij het stappen wel erg gezellig, maar nu is ze met hem in bed beland. Ook hij kijkt haar aan en glimlacht een beetje ongemakkelijk. “Uhm… we hebben het toch wel veilig gedaan he? ”, is het eerste wat hij zegt. “Want ik ben helemaal nog niet toe aan kinderen”.

Verschrikt gaat Katy rechtop zitten. Ze stapt meteen haar bed uit en rent naar de badkamer. Daar staat Susanne, haar vriendin. “Goedemorgen Katy, lekker geslapen?” Ze weet niet zo goed wat ze moet zeggen, temeer omdat ze weet dat Susanne de vriendin is van René. “Uhm, tsja, ik kan me eerlijk gezegd niet zo veel meer herinneren van gisteravond. Maar ik zie nu dat René in mijn bed ligt. Het spijt me”.

Susanne kijkt haar verdrietig aan. “Ik dacht dat jij mijn vriendin was. En nu gingen we samen uit, zodat jij hem als mijn beste vriendin ook leert kennen en nu gebeurt er dit.

“We hadden het zelfs al over kinderen”…

Geluk – Ex – Loslaten

Geluk bij een ongeluk. Klaartje is nog geen twee weken bij haar partner weg, staat ineens haar vorige ex voor haar deur. Hij was haar ware liefde en ze heeft hem nooit echt kunnen loslaten.

Hij is een jaar lang uit beeld geweest, maar nooit uit haar gedachten. En de relatie die ze zojuist beëindigd heeft, was eigenlijk een uit de hand gelopen rebound. Ze vraag Wim binnen voor een glaasje wijn en ze keuvelen gezellig over hoe ze het samen hadden en wat ze het afgelopen jaar beleefd hebben. Ze vraagt hem de oren van het hoofd en ze voelt zich weer een schoolmeisje als ze zich realiseert hoe ze grinnikt om al zijn grapjes.

Dan bedenkt ze zich ineens dat ze hem nog helemaal niet heeft gevraagd naar de reden van zijn komst. Was hij soms toevallig in de buurt, of is er iets anders? “Wim, waarom ben je eigenlijk hier?”, vraagt ze opeens heel direct. “Was je toevallig in de buurt?”

Hij neemt een slokje van zijn wijn. “Klaartje, ik heb de afgelopen weken veel aan je gedacht. En ik wist eigenlijk niet meer waarom we uit elkaar zijn gegaan.

Maar nu weet ik het weer… “

Bos – Ontdekkingsreis – Schrijven

Schrijven over zijn ontdekkingsreis. Marco heeft er speciaal een schrift voor gekocht en een fraaie pen. Hij zit achter zijn bureau, met een leeg vel papier voor zijn neus en hij waant zich ineens in een donker en eng bos.

Want hoe moet hij nu beginnen? Zijn gedachten dwalen af, hij staart uit het raam. De anekdotes over de avonturen van zijn reis schieten in flarden voorbij. Hij neemt een laatste slok van zijn koffie. Hij kijkt naar de bodem van zijn mok en besluit eerst nog maar wat van dat zwarte goedje naar binnen te werken. Misschien gaat het dan beter.

De koffieautomaat pruttelt en de geur prikkelt zijn neus. Hij moet denken aan zijn bezoek aan de plantages in de Cameron Highlands van Maleisië. Hij zag daar hoe de koffie er verbouwd werd en ruikt opnieuw de geur van de vers gebrande bonen. Wat was dat lekker. Hij mijmert verder, terwijl hij weer achter zijn bureau kruipt. Dan begint hij te tekenen in plaats van te schrijven. Hij tekent een landkaartje en stippelt er de route in van zijn nieuwe reis en glimlacht.

Want schrijven over reizen is leuk, maar opnieuw het avontuur aangaan is leuker…

Direct – Water – Rapportcijfer

Water bij de wijn, dat doet Helen niet zo snel. Ze is in de regel heel direct in haar manier van doen en feedback geven. En nu haar gevraagd wordt haar leidinggevende een rapportcijfer te geven, noteert ze krachtig een ‘3’ op het formulier.

Maar dan slaat de twijfel toe. Is het echt zo erg? En wat dan nog? Verandert er iets wanneer zij dit cijfer geeft? En wil ze dat eigenlijk wel? Straks ontslaan ze Erik nog en dat wil ze echt niet op haar geweten hebben.

Ze priegelt een beetje en verandert op deze manier de ‘3’ in een ‘8’. Dat staat toch een stuk vriendelijker. Maar ja, zo komt de boodschap verkeerd over. Nu lijkt het net of ze heel tevreden over hem is. En er mag natuurlijk best wel wat onvrede gehoord worden. Ze gumt en krast nog wat en komt zo uit op een ‘6’. Tevreden kijkt ze naar de score. Dit is klare taal, een ‘6’ is niet best, maar ook geen reden voor ontslag. Ze levert het formulier in bij de HRM-manager en ontvangt op haar beurt een beoordeling van HRM terug.

Ze krijgt een ‘3’, wegens treuzelen en twijfelen…

Spinsel – Jubelen – Bevatten

Koen blijft jubelen. Hij kan het nog nauwelijks bevatten, maar hij wint hier Olympisch goud op de 1.500 meter. Hij straalt van geluk, wat een feest. Hij werpt nogmaals een blik op het scorebord en ziet dan tot zijn schrik dat de ‘1’ voor zijn naam verandert in een ‘2’. Het spinsel dat de arbitrage heeft geweven, doet hem de das om.

3/1000e komt hij te kort. Alsof zoiets te meten is. Alsof de ander dan beter is. Het is je reinste willekeur. Dit is geen topsport, dit is top geneuzel van mensen die alles in duizenden achter de komma willen reguleren. En de grootse sporter bijt intussen op zijn lip. Wat nu? Hoe kun je uitleggen dat 0,003 seconden over 1.500 meter een verschil is tussen goud en zilver? Dat is een duizendste op de 500 meter.

Maar in het Holland House wordt hij gehuldigd en toegezongen. Als was hij de winnaar: Koen Kanpioen. Het zegt genoeg. De fans begrijpen dat deze race twee winnaars kende. En waarom ook niet? Zoals wel vaker begrijpen de fans de sport beter, dan degenen die de regels bedenken.

En Koen glimlacht voorzichtig, en toont zich een ware kampioen…

Nieuw Zeeland – Retour – Enkeltje

Retour Nieuw Zeeland. Of zal ik een enkeltje doen? De jonge backpacker surft online op zoek naar de goedkoopste vliegtickets. Tot zijn verbazing ziet hij dat de enkele reizen duurder zijn. Dat is vreemd.

Hij belt zijn vriendin Fleur. “Fleur, wist jij dat een enkele reis Nieuw Zeeland duurder is dan een retour? Is dat soms om ons te ontmoedigen om er te blijven?” “Wat is dat nou weer voor een paranoïde benadering?”, bijt de jonge dame aan de andere kant van de lijn hem toe. “Dat is echt weer iets voor jou om zo te denken. Soms vraag ik me wel eens af hoe het met jou verder moet als je zo denkt. En eerlijk gezegd, hoe het dan met ons verder moet. Je moet niet overal iets achter zoeken. Boek nou maar gewoon die enkele reis en van daaruit zien we wel weer hoe we verder reizen”.

Beduusd en verbouwereerd hangt hij op. Waar is het toch misgegaan tussen ons twee, zo vraagt hij zich af. Eerst was ze zo romantisch en nu snauwt zij hem steeds vaker af. Hij kijkt naar de aanbieding op zijn beeldscherm, aarzelt even en klikt dan ‘één enkele reis en een retour’ aan…